کتاب قصه های ماهوروترنج اثرامیرحسبن الهیاری نشرمولی

کودکان بزرگ‌ترین فلاسفه‌اند. صاحبان ناب‌ترین فلسفه، فلسفه‌ای مبتنی بر فطرت، بر پایه یگانگی بی‌حدوحصر روان دست‌نخورده انسان با طبیعت، تواناترین فلسفه در آمیزش خیال و واقعیت، و چنان توانا که هر زمان اراده می‌کند، بی‌واهمه، مرزهای رویا و بیداری را در هم می‌ریزد. اگرچه طبیعت، چنین رقم می‌زند که که این فلاسفه در سیری قهقرایی و با گذر به دوره نوجوانی، جوانی و بزرگسالی، آن میراث گرانسنگ را به فراموشی می‌سپارند؛ و این فراموشی ناگزیر، شاید از آن جهت است که حفظ کند هماهنگی و همرنگی جماعت نوآمده را با آن‌چه در کل، جامعه‌اش می‌نامیم. و بگذریم از این‌که حفظ ناخودآگاه میراث فلسفه کودکی، در بزرگسالی به شاعر و نویسنده شدن می‌انجامد، و در پی دارد ناهماهنگی‌ها و ناهمرنگی‌های گاه‌وبی‌گاه را به هزار شکل نامنتظم و ناجور! داستان ماهور و ترنج، حکایت شیفتگی و شیدایی کودک است، وقتی با تمام توان فلسفی‌اش در پی کشف ناخودآگاه خوشبختی است. در روایت داستان، گاه به فراخور فن نویسندگی، نیاز به اطناب و توضیح اتفاقات و رویدادهایی بود که البته در بازنویسی دوباره، مونز و مختصر شده‌اند، به خاطر این‌که کار قرار بوده کار کودک و برای کودک باشد