کتاب گونه شناسی عامه سروده های کردستان اثر سید احمد پارسا نشر پرسمان

ادبیات مکتوب کلاسیک ایران، ادبیات طبقات فرادست جامعه، به­ویژه شاهان و امیران و در خدمت گفتمان حاکمان و تبلیغ و اشاعه اهداف آنان است و عامّۀ مردم بویژه زنان و کودکان در آن، جایی نداشتند؛ در مقابل، ادب عامّه،  ادبیات فرودستان است و گفتمان عامّۀ مردم را نمایندگی می­کند. ناشناخته بودن پدیدآورندگان سروده­ها، در مالکیت عموم بودن آن، برخورداری از آزادی بیان بیشتر، منع کمتر در به­کارگیری واژه­های تابو، وجود صدا و نقش پر رنگ زنان،  ادبیات کودکان و توجّه به نیازهای آنان، برخی از ویژگی­های ادب عامّه محسوب می­شود. از طرف دیگر ادب عامّه منشأ آفرینش بسیاری از آثار بزرگ ادب مکتوب به شمار می­رود. اثر گذاری ادب عامّه در ادب مکتوب به حدّی است که کمتر اثر کلاسیک و حتی معاصری را می­توان یافت که به گونه ای از ادب عامّه اثر نپذیرفته باشد. در این میان، ادبیات شفاهی کردی از غنا، وسعت و اهمیت ویژه­ای برخوردار است و تولّد تا مرگ انسان­ها را در برمی­گیرد و همچون قطعۀ پازلی به تکمیل فرهنگ و ادب عامّۀ ایران زمین کمک می­کند؛ از این­رو، بستر مناسبی جهت پژوهش­های ادبی، زبان­شناختی، تاریخی، جامعه شناختی، روان­شناختی و موارد دیگری از این دست محسوب می­شود. کتاب پیش رو، در این راستا تدوین شده و می­کوشد چشم­ا­نداز تازه­ای از ادب عامّه به طور کلّی و ادب کُردی به طور خاص، در برابر دیدگان خوانندگان قراردهد.