کتاب بازی درونی تنیس اثر تیموتی گالوی نشر ملیکان

بهترین جملات کتاب بازی درونی تنیس
بهترین این ورزش‌کاران می‌دانند که اوج اجرایشان هرگز موقعی نمود پیدا نمی‌کند که دربارهٔ آن فکر می‌کنند.
تصویر بهتر از کلام است، نشان دادن بهتر از گفتن، دستورالعمل زیادی بدتر از راهنمایی‌نکردن و اینکه تلاش‌کردن اغلب نتایج منفی به بار می‌آورد.
موقعی که شخص تمرکز می‌کند، ذهن ساکت می‌شود. زمانی که ذهن را در زمان حال نگه می‌داریم، آرام می‌شود. تمرکز یعنی نگه‌داشتن ذهن در اکنون و این‌جا.
«موفقیت پیاپی» تا زمانی ادامه می‌یابد که بازیکن شروع کند به فکرکردن در مورد آن و بکوشد این موفقیت را حفظ کند. به مجرد این‌که سعی می‌کند کنترل بازی را به دست گیرد، آن را از دست می‌دهد.
داشتن واضح‌ترین تصویر ممکن از نتایج دلخواهتان مفیدترین روش ارتباط با خویشتن دو است، به‌خصوص هنگامی که مسابقه می‌دهید.
اگر مادر با هر زمین‌افتادن فرزندش همسان‌پنداری و با هر موفقیتش غروری شخصی در خود حس کند، تصورش از خود همچون تعادل‌نداشتن بچه‌اش بی‌ثبات خواهد بود. مادر موقعی که بداند با بچه‌اش فرق دارد و او را با عشق و علاقه، اما همچون موجودی مجزا تماشا کند، ثبات خود را باز می‌یابد.
متوجه شده‌ام که مؤثرترین روش عمق‌بخشیدن به تمرکز از طریق بینایی متمرکزشدن بر چیز ظریفی‌ست که به‌راحتی دیده نشود. دیدن توپ راحت است، اما نه آن‌قدر راحت که در هنگام چرخش آن متوجهِ طرح‌های دقیقی بشوی که نوارهایش ایجاد کرده‌اند.
هنگامی که در جامعه‌ای رقابتی، عشق و احترام تابع برنده‌شدن یا موفقیت باشد، بدیهی است که خیلی از افراد احساس کمبود عشق و احترام کنند (برای این‌که لازمهٔ هر برنده‌ای یک بازنده و لازمهٔ هر اجرای اوجی اجراهای فرودستیِ زیادی است.) البته این افراد سعی خواهند کرد احترامی را که ندارند به دست آورند و به همان اندازه برندگان هم خواهند کوشید تا عزتی را که کسب کرده‌اند از دست ندهند.
متن پشت جلد کتاب
تیموتی گالوی را معمولاً در فهرست بنیان‌گذاران جنبش کوچینگ می‌آورند و حتی گاهی از او به‌عنوان پدر کوچینگ یاد می‌کنند.

گالوی معتقد بود که بازی واقعی نه بیرون و داخل زمین تنیس، بلکه در ذهن تنیس‌باز انجام می‌شود و تنیس‌باز پیش از این‌که در زمین بیرونی ببازد، در ذهن خود می‌بازد و مقدمه‌ی باخت بیرونی را فراهم می‌کند؛ البته منظور گالوی صرفاً خوش بینی و داشتن نگاه مثبت نیست.

بازنده‌ها اول در ذهن خودشان می‌بازند و بعد در دنیای واقعی و ذهن بقیه.

وقتی کسی در ذهن خود باخته باشد، به احتمال زیاد در دنیای بیرونی هم می‌بازد… اما کسی‌که در ذهن خودش برنده باشد، شکست برای او صرفاً یک تجربه است.

گالوی که در دهه‌ی شصت میلادی مربی تنیس دانشگاه هاروارد بود بازی‌ها را به دو دسته تقسیم می‌کند: بازی بیرونی و بازی درونی. بازی بیرونیْ حریف، مانع و هدف است. بازی درونیْ ترس‌ها، کنترل‌ها و حالات روانی در مواجهه با مشکلات. به همین دلیل برای بهبود عملکرد تنیس‌بازها صرفاً نباید روی تمرین‌های فیزیکی و تکنیک‌های بازی متمرکز شد. موانع ذهنی کارکرد فیزیکی بازیکنان را محدود می‌کند و اجازه نمی‌دهد آن‌ها به حداکثر پتانسیل و ظرفیت خود دست پیدا کنند. به باور گالوی بازی واقعی نه در بیرون و داخل زمین تنیس، بلکه در ذهن تنیس‌باز انجام می‌شود و کسی‌که بازی درونی را خوب انجام دهد در بازی بیرونی برنده می‌شود.

خلاصه‌این‌که «به‌انجام‌رساندن» کار نیاز به آرام‌شدن ذهن دارد. آرام‌کردن ذهن یعنی کمتر‌فکرکردن، محاسبه‌کردن، قضاوت‌کردن، دلشوره‌داشتن، ترسیدن، امیدواربودن، سعی‌کردن، افسوس‌خوردن، کنترل‌کردن، ترس‌ولرزداشتن یا حواس‌پرت‌شدن. هنگامی‌که ذهن تماماً این‌جا و اکنون و با کنش و کننده کاملاً یکی است، آرامش دارد. هدف بازی درونی افزایش تکرار و مدت‌زمان این لحظات، چند درجه آرامش‌بخشیدن به ذهن، و درنتیجه افزایش مداوم گنجایش‌مان برای یادگیری و اجراست. ‌  

این راهنمای فوق‌العاده موفق، معیاری مهم نه فقط برای بازیکنان تنیس ـ یا بازیکنان هر رشته‌ی ورزشی ـ بلکه برای هر کسی است که می‌خواهد عملکردش را در هر فعالیتی، از نواختن ساز گرفته تا مدیریت بزرگترین شرکت‌ها، بهبود ببخشد.  

«اثری خلاقانه و پیشگام… توصیه‌های عمیق آن برای هر بخشی از زندگی کاربرد دارد.»
ـ بیل گیتس